Powiem Wam ,że w moim domu gra odniosła już pierwszy nieoczekiwany sukces .Dzięki umiejętnej dyplomacji i malutkiej dawce wolnego czasu udało mi się skłonić żonę do testu gry prawie"z marszu " - bardzo ryzykowne bo można zniechęcić płeć piękną do gry przez zbyt częste sięganie do instrukcji , ujawnianie wątpliwości itp- nic nowego takie miłe osoby wymagają od nas jak zwykle zdecydowania, kompetencji i pewności siebie. Piszę o dyplomacji nie bez powodu bo żona uwielbia ostatnio komputerowe Tropico - Rajską Wyspę i autorytarnie sprawuje władzę na Karaibach .Trudno wykonać woltę czasową i przenieść się w inne rejony tak od razu... Poprzednio jak ja grałem długo w gry komputerowe to się nazywało pierwszy krok do uzależnienia.
![Wink :wink:](./images/smilies/icon_e_wink.gif)
Nie żebym się czepiał wręcz przeciwnie cieszę się ogromnie.
Nadzieja pojawiła się już na początku kiedy grając w dwie osoby łatwo kładzie się podwaliny pod wielkosć swego nieśmiertelnego imperium > bardzo się to spodobało. Potem magia kart a nade wszystko mapa . Nauka geografii za darmo i bezboleśnie. I najważniejsze autentyczne szanse na zwyciestwo dla nowicjusza . Mimo porażki jej Ptolemeusza z moim Kraterosem żona nie załamała się i jak mściwy jastrząb czyhała na możliwość rewanżu . Za moją dyskretna poradą (rozdwojenie jaźni - kryzys tożsamości czy wyrafiniowana przebiegłość w poszukiwaniu stałej partnerki do gry sami oceńcie)wykonała mistrzowski manewr oskrzydlenia moich sił w Babilonie przy pomocy Eumenesa nadciagającego z Azji Mniejszeji i forsownego marszu Pejtona ze wschodu . To było naprawdę nieźle zgrane w czasie . Biedny Krateros jak w prawdziwym życiu nie miał tym razem szczęścia w bitwie . Uznaliśmy zgodnie ,że żona z mojej winy nie została poinformowana o tym , iż obleżenie Babilonu wymaga większej liczby punktów niezbędnych do sukcesu niż jeden i Tyche niecierpliwie ( ach te silne emocje towarzyszące Sukcesorom) zaleciła jeszcze jedną rundę . Jakież było zdziwienie grających kiedy okazało się ,że Babilon gdzie pochowałem Wielkiego Aleksandra skapitulował bezwstydnie a pełnoletnni - jak ten czas leci w tej grze - pojmany Olek IV nie okazał przywiązania do dotychczasowych opiekunów , Niebawem wybrano go człowiekiem roku a ten niewdzięcznik uhonorował diadocha z wrogiego mi stronnictwa tytułem regenta. Finis .
Zaprawdę powiadam Wam czasami warto przegrać ...aby grać w przyszłości .