Strategie

Forum historyczno-wargamingowe
Teraz jest niedziela, 21 października 2018, 06:23

Strefa czasowa: UTC + 1 [ DST ]




Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 14 ] 
Autor Wiadomość
 Tytuł: Wschodni sojusznicy armii polskiej w wojnie 1920 roku
PostNapisane: wtorek, 14 kwietnia 2009, 17:12 
Colonel Général
Avatar użytkownika

Dołączył(a): czwartek, 22 grudnia 2005, 15:40
Posty: 34102
Lokalizacja: Warszawa
Wojna 1920 roku była przełomowa nie tylko dla państwowości polskiej, ale i dla losów narodów znajdujących się na wschód od nas. Większość z nich została podporządkowana ZSRR, jednak nie wszyscy przedstawiciele tych narodów chętnie walczyli w Armii Czerwonej. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej zdarzało się, że zarówno pojedynczy żołnierze, jak i całe oddziały przechodziły na stronę polską. Nadal działały też oddziały kontrrewolucyjne, które niekiedy również wspierały armię polską. Im bliżej macierzystego terytorium Polski przesuwała się linia frontu, tym tego typu zjawiska nasilały się.

Oddziały wschodnich sojuszników armii polskiej to ciekawy temat. Powstało o nich ostatnio trochę książek. Nie jest moim zamiarem wchodzić głębiej w tę tematykę, chociaż jeśli ktoś zechce, zapraszam. Do zainteresowania się tymi formacjami skłoniła mnie raczej pewna ciekawostka. Jest nią przejście na stronę polską całej brygady kawalerii z Armii Konnej Budionnego i to w czasie, gdy Armia Czerwona była jeszcze w ofensywie - w maju 1920. Niżej krótka relacja polskiego oficera z 8 Pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego:

"U dowódcy dywizji [z 30 na 31 maja] zgłosiła się delegacja Brygady Dońskich Kozaków, z 14 Dywizji Kawalerii, będącej odwodem armii Budionnego, z propozycją przejścia na stronę polską. Nie mieli oni żadnych polskich tradycji, rozumowanie ich było jednak jasne i szczere: chcemy walczyć po stronie prawdziwej kawalerii. Pochodzili oni z jeńców armii Denikina "nawróconych" na komunizm. (...). Około godz. 9 rano rozległ się odgłos orkiestry wojskowej, i to kawaleryjskiej, złożonej z samych trąb. Po chwili ujrzeliśmy wielka białą flagę niesioną ma czele kolumny. Za orkiestrą maszerowała wspomniana już brygada kozacka. Po defiladzie przed generałem została ona odesłana pod eskortą dalej - ale nie bez tego, że po kilkunastu ochotników wsiąkło w szeregi naszych znakomitych pułków zagończych: 9 i 14 Pułku Ułanów. Brygada ta dzielnie i wiernie walczyła do końca pod dowództwem esauła Wadima Jakowlewa."

Ta relacja dużo mówi o spójności ówczesnej armii radzieckiej, tym bardziej, że takich sytuacji było więcej. Z drugiej strony pokazuje ona jeszcze jedno, mniej znane oblicze wojny 1920 roku.

_________________
Panie, weźcie kości w rękę i wyobraźcie sobie, że gracie z królem Kastylii, i rzucając je na stół zdajecie wszystko na los bitwy. Jeśli dopisze wam szczęście, zrobicie najlepszy rzut, jaki kiedykolwiek uczynił król na ziemi; a jeśli rzut wam się nie powiedzie, inaczej nie odejdziecie z gry, jak z honorem.

Gil de Osem do króla Portugalii Jana I Dobrego przed bitwą pod Aljubarrotą (14.VIII.1385)


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: wtorek, 14 kwietnia 2009, 17:35 
Colonel Général
Avatar użytkownika

Dołączył(a): czwartek, 22 grudnia 2005, 15:40
Posty: 34102
Lokalizacja: Warszawa
Niżej odezwa wspomnianego dowódcy, esauła Jakowlewa do Kozaków walczących w Armii Czerwonej. Ciekawa pod względem literackim, dobrze oddaje także klimat tamtych dni.

Odezwa esauła Jakowlewa

Dowiedzcie się Kozacy, że Republika Polska rozpoczęła wojnę nie dla zdobycia terytoriów, ale w celu oswobodzenia narodu ukraińskiego od bolszewickiego jarzma. Dowiedzcie się też, że Polska okazuje pomoc wszystkim Kozakom znajdującym się na terytorium Rzeczypospolitej i formuje kozackie oddziały.

Wszyscy razem pójdziemy naprzód i oswobodzimy Don, Kubań i Terek, a także wyrzucimy z naszych ziem komisarzy i marynarzy oraz ustanowimy taki porządek, jakiego będzie sobie życzyła Kozaczyzna.

Dalej - na Moskwę - nie pójdziemy! Jeżeli naród rosyjski chce być pod władzą Żydów i komisarzy, to nie będziemy czynić zamachu na jego wolę. Dalej niż do swoich granic nie pójdziemy!

Tak więc pomyśl i przyjmij sobie Kozacze, że wrogami naszymi są tylko bolszewicy i dlatego każda kula wystrzelona w stronę armii polskiej i każdy cios szaszki wymierzony w polskiego żołnierza jest ciosem w naszą kozacką sprawę.

Przechodźcie do nas na polską stronę, gdzie wstąpicie w nasze kozackie szeregi, pułkami i pojedynczo. Zrobiła to już jedna z brygad 14 Dywizji Kawalerii. Im prędzej to uczynicie, tym prędzej zobaczycie swoje rodzinne stanice oczyszczone z bolszewików i komunistów.

Pomyśl Kozaku o co walczysz i kogo bronisz. Za tych co przedtem Cię rozkozaczyli, a rodzinne obwody przekształcili w gubernie? Z tych, którzy grabili i w dalszym ciągu grabią i zabijają Kozaków? Przecież jeżeli bolszewicy postępowaliby w stosunku do Kozaków prawidłowo, to nie byłoby powstań w stanicach nad Donem i Kubaniem oraz nie byłoby partyzanckich oddziałów kozackich.

Pomyślcie Kozacy nim nie jest za późno. Los naszej Ojczyzny jest w Waszych rękach! Czyżbyście mieli podnieść broń przeciwko swoim - Kozakom? W najbliższym czasie oddziały kozackie znajdą się na froncie. Po drodze Wam z nami, a nie z tą czerwoną swołoczą!

_________________
Panie, weźcie kości w rękę i wyobraźcie sobie, że gracie z królem Kastylii, i rzucając je na stół zdajecie wszystko na los bitwy. Jeśli dopisze wam szczęście, zrobicie najlepszy rzut, jaki kiedykolwiek uczynił król na ziemi; a jeśli rzut wam się nie powiedzie, inaczej nie odejdziecie z gry, jak z honorem.

Gil de Osem do króla Portugalii Jana I Dobrego przed bitwą pod Aljubarrotą (14.VIII.1385)


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: piątek, 5 lutego 2010, 16:54 
Lieutenant
Avatar użytkownika

Dołączył(a): czwartek, 22 grudnia 2005, 20:07
Posty: 553
Lokalizacja: Warszawa
Znalezione w sieci...

http://zakorzenianie.most.org.pl/ns_wdrp/04.htm


OSTATNIA WOJNA PIERWSZEJ RZECZPOSPOLITEJ
Pierwsza Rzeczpospolita od czasów Unii Lubelskiej była, jak wiadomo, państwem Obojga Narodów: polskiego i “litewskiego” (białoruski był w Wielkim Księstwie językiem urzędowym do 1697 r.!). Gdyby udało się zrealizować Unię Hadziacką, zakładającą stworzenie Księstwa Ruskiego, przeistoczyłaby się w Rzeczpospolitą Trojga Narodów. Pamięć dawnej wspólnoty przetrwała pod zaborami – wszystkie konspiracje niepodległościowe myślały o państwie w granicach z 1772 r. Wiele z nich widziało odrodzoną Rzeczpospolitą właśnie jako związek trojga bratnich narodów (przykładem może tu być w 1870 r. pismo “Zmowa”, używające też tytułów “Kupos susitarimas” i “Hromadzki zhowor”).

Ten testament polityczny został podjęty przez polską lewicę niepodległościową skupioną wokół Józefa Piłsudskiego, a bliski był także konserwatystom. Józef Piłsudski głosił: “Wolna Polska nie może być istotnie swobodną, dopóki naokoło panuje wciąż hasło niewolniczego poddawania woli narodowej przemocy terroru... Za nic w świecie nie chciałbym, aby Polska posiadała wielkie przestrzenie, zamieszkałe przez ludność wrogo usposobioną... Przyniesienie wolności ludom z nami sąsiadującym, będzie punktem honoru mego życia, jako męża stanu i żołnierza...”. Zwłaszcza w tzw. Kraju Północno-Zachodnim znaczne wpływy mieli tzw. “krajowcy”, odwołujący się do wieloetnicznej tradycji państwowej Wielkiego Księstwa Litewskiego. Odegrali oni istotną rolę w budzeniu białoruskiej świadomości narodowej. Polacy (jak Jerzy Osmołowski czy Roman Skirmunt) wspierali wydawnictwa białoruskie, księżna Magdalena Radziwiłł finansowała pismo “Biełarus” i zakładała w swych majątkach białoruskie szkółki dla dzieci wiejskich. Z drugiej zaś strony PPS inspirowała utworzenie Białoruskiej Gromady Rewolucyjnej (Biełaruskaja Rewalucyjnaja Hramada), znanej też jako Białoruska Socjalistyczna Hromada. Utworzyli ją w 1903 r. w Petersburgu głównie Polacy: Wacław Iwanowski, Kazimierz Kostrowicki, Fr. Umiastowski. Podobne działania podejmowane były na Ukrainie, gdzie przy poparciu PPS powstała w 1900 r. Ukraińska Partia Rewolucyjna. Znowuż inicjatorem powołania w 1914 r. Związku Wyzwolenia Ukrainy i czołowym teoretykiem ukraińskiej prawicy był Wiaczesław Lipiński – polski ziemianin, Ukrainiec z wyboru.

Pomoc ta zaprocentowała po latach, gdy po upadku rosyjskiego “więzienia narodów” ciemiężone ludy poczęły odzyskiwać niepodległość. Powszechnym było dążenie do zabezpieczania swego bytu w ramach własnego państwa narodowego, polska lewica niepodległościowa lansowała wszakże ideę federalistyczną. Oznaczała ona stworzenie związku wolnych narodów Międzymorza, będącego niejako współczesnym kształtem dawnej, przedrozbiorowej Rzeczpospolitej. Idea ta znajdowała sympatyków także wśród innych narodów tej części Europy.

Ukraińcy
Ukraiński ruch narodowy rozwijał się dwutorowo. Jednym jego ośrodkiem była Galicja Wschodnia: tu ukraińscy narodowcy skonfliktowani byli z Polakami, niepodległość zamierzali uzyskać w oparciu o Austro-Węgry. Inaczej w Naddnieprzu, gdzie tamtejsi działacze zrazu nie wychodzili poza postulaty autonomii w ramach Rosji, ale gdzie i stosunek do Polaków był życzliwszy. W rezultacie w czasie rewolucyjnej zawieruchy 1917-1919 ukształtowały się dwa państwa ukraińskie: Zachodnio-Ukraińska Republika Ludowa (prezydent J. Petruszewycz) na terenie dawnych Austro-Węgier i Ukraińska Republika Ludowa (kierowana przez Ukraińską Centralną Radę, której prezesem był Wołodymyr Wynnyczenko) na obszarach wchodzących w skład imperium rosyjskiego. Ich stosunek do Polski różnił się znacznie.

III Uniwersał Centralnej Rady Ukraińskiej zapowiadał przyznanie autonomii narodowej “narodom wielkorosyjskiemu, żydowskiemu, polskiemu i innym na Ukrainie”. W ramach Centralnej Rady funkcjonował Sekretariat do Spraw Międzynarodowościowych z podsekretariatami polskim, rosyjskim i żydowskim. Nic więc dziwnego, że na tzw. Wielkiej Ukrainie Polska Organizacja Wojskowa opowiedziała się po stronie ukraińskiej w czasie walk z bolszewikami w listopadzie 1917 i lutym 1918 r., wsparła też powstanie ukraińskiego Dyrektoriatu przeciw prorosyjskiemu hetmanowi w listopadzie 1918 r. Natomiast ZURL znalazła się w stanie wojny z Polakami zanim jeszcze Polska odzyskała niepodległość. W obliczu klęsk URL i ZURL zawarły w styczniu 1919 r. unię (choć faktycznie Haliczanie nadal prowadzili samodzielną politykę).

24 maja Dyrektoriat URL zawarł ugodę polityczno-wojskową z Polską (delegacja ukraińska zgodziła się na cesję Galicji Wschodniej na rzecz Polski), 16 czerwca podpisany został formalny rozejm.[1] Bazą Ukraińskiej Armii Ludowej (UNA) stał się rejon Czartoryska i Kamieńca Podolskiego. W listopadzie teren ten został obsadzony przez Wojsko Polskie, a Petlura wyjechał do Warszawy, by tam prowadzić negocjacje z polskimi władzami. Na polską stronę przeszło ponad 8 tys. żołnierzy ukraińskich, których potraktowano jako “ochotników wojskowych obcej przynależności państwowej”[2]. W lutym 1920 r. rozpoczęto odtwarzanie jednostek ukraińskich: w Brześciu Litewskim 6. dywizji (płk Marko Bezruczko), w Kamieńcu Podolskim brygady płk. M. Szapowała (później przekształconej w 2. dywizję pod komendą O. Udowyczenki). 21 kwietnia 1920 r. Rzeczpospolita oficjalnie uznała Ukraińską Republikę Ludową, 22 kwietnia podpisany został traktat polsko-ukraiński a 24 konwencja wojskowa. W myśl traktatu granica między Polską a Ukrainą przebiegać miała mniej więcej tak, jak to później ustalił pokój ryski. Obie strony zobowiązały się do niezawierania z państwami trzecimi układów wymierzonych przeciw drugiej stronie, jak również udzieliły wzajemnych gwarancji praw mniejszościom narodowym. Ukraińskie urzędy wznowiły działalność w Kamieńcu Podolskim, przewidywano jednak (wobec słabości armii ukraińskiej) przejściową okupację Ukrainy przez siły polskie. Traktat uzupełniały ustalenia gospodarcze, co stwarzało podstawy do zaistnienia w przyszłości trwałej osi Warszawa-Kijów. W ten sposób urzeczywistniona być mogła koncepcja hetmana Iwana Wyhowskiego, współtwórcy Unii Hadziackiej (1658 r.).

Celem najbliższym było wszakże współdziałanie przeciw bolszewikom. W kampanii kijowskiej 1920 r. oprócz sił polskich uczestniczyły też oddziały UNA: 2. dywizja gen. Udowyczenki (3904 żołnierzy), 6. dywizja płk. Bezruczki (2125 żołnierzy) i powracająca z zimowego rajdu na tyły wroga grupa gen. Omelianowycza-Pawlenki (6347 żołnierzy). Zwycięstwa sił sprzymierzonych pozwoliły na przeniesienie 17 maja władz URL do Kijowa. Rychło okazało się jednak, że nie cieszą się one zaufaniem ukraińskiego chłopstwa – dowodnym tego znakiem był fakt, że do UNA udało się zmobilizować zaledwie 2-4 tys. ludzi.[3] Mimo to stan sił ukraińskich wzrósł w sierpniu 1920 r. do ponad 21 tysięcy żołnierzy.[4]

Brak wsparcia miejscowej ludności był zasadniczą przyczyną klęski wyprawy kijowskiej a co za tym idzie – upadku Ukraińskiej Republiki Ludowej. Żołnierze Petlury nie odstąpili jednak swych polskich sojuszników. Wycofawszy się w porządku, bronili Dniestru od Zaleszczyk po Halicz; swe pozycje utrzymali aż do rozpoczęcia polskiej kontrofensywy. Zamościa broniła przed konnicą Budionnego w sierpniu 1920 r. m.in. ukraińska 6. dywizja, obroną dowodził płk Bezruczko. W chwili zakończenia działań wojennych siły UNA, rozciągnięte od Baru do Jampola, liczyły 17,5 tys. żołnierzy. Ponadto w skład poleskiego zgrupowania Bułaka-Bałachowicza wchodziła ukraińska brygada atamana Iskry-Łochwyćkiego.

Preliminaria pokojowe, podpisane w Rydze 12 października 1920 r., nie uwzględniały jednak Ukraińskiej Republiki Ludowej (co wiązało się z przewagą niechętnych Ukraińcom endeków w polskiej delegacji). W tej sytuacji Petlura wydał rozkaz, aby oddziały UNA posunęły się jak najdalej na wschód. Korzystają tu z pomocy Polaków: zawieszenie broni weszło w życie dopiero 18 października (żeby oddziały ukraińskie i białoruskie mogły wyruszyć poza linię frontu), a polska kawaleria zaatakowała w tym czasie Korosteń. Ukraińcy otrzymali też 40 wagonów sprzętu od Polski. Pod dowództwem ppłk. Sławka sformowana została ponadto Grupa Ochotnicza (1200 Polaków pochodzących z Ukrainy), która w listopadzie toczyła walki u boku Ukraińców. Pozwoliło to sowieckiemu dyplomacie Joffemu stwierdzić, że Polska prowadzi “zamaskowaną wojnę przeciw Rosji sowieckiej”. Na 11 listopada ukraińskie dowództwo zarządziło ofensywę, która jednak została uprzedzona atakiem bolszewików. W tych warunkach ofensywa UNA załamała się i już 21 listopada większość sił ukraińskich przekroczyła Zbrucz. Internowano 195 tys. wojskowych Ukraińców[5]. Petlura osiada zrazu w pałacu Sanguszków w Gumniszkach, pracownicy instytucji URL koncentrują się w Tarnowie, Częstochowie i Warszawie. Przez pewien czas działa tajny rząd Republiki. W 1924 r. Petlura wyjechał do Paryża, gdzie dwa lata później zabity został przez żydowskiego emigranta S. Schwartzbardta.[6]

Po raz ostatni zerwali się do walki Ukraińcy rok później. Ukraiński Sztab Powstańczy gen. Jurija Tiutiunnyka zorganizował trzy grupy, które w październiku i listopadzie starały się przedrzeć na Podole. Pod naciskiem Armii Czerwonej, zdziesiątkowane, powracają one jednak za granicę polską.

Białorusini
Białoruski ruch narodowy był niepomiernie słabszy od ukraińskiego, na Białorusi świadomość narodowa dopiero zaczynała kiełkować. Po rewolucji lutowej w kwietniu 1917 r. zebrał się Mińsku I Białoruski Zjazd Narodowy, który wybrał Romana Skirmunta na swego przewodniczącego. W listopadzie utworzona na kolejnym zjeździe Rada Białoruska wezwała do utworzenia niepodległej Białoruskiej Republiki Ludowej, szansę ku temu widząc we wkroczeniu Niemców. W lutym 1918 r. Polacy i Białorusini walczyli ramię w ramię przeciw bolszewikom w Mińsku. Na czele Białoruskiego Komisariatu Narodowego, powołanego 21 lutego 1918 r., ponownie stanął Skirmunt. 25 marca 1918 r. Białoruska Rada Narodowa z Wacławem Łastowskim na czele proklamuje niepodległość Białorusi. BRL przetrwała tylko kilka miesięcy, gdyż w listopadzie-grudniu jej terytorium zajęła Armia Czerwona, która proklamowała tzw. Lit-Biał – Litewsko-Białoruską Republikę Radziecką.[7]

Wiosną 1919 r. polska ofensywa obaliła władzę radziecką, w marcu powołany został Zarząd Cywilny Ziem Wschodnich. Piłsudski w odezwie z 22 kwietnia 1919 r. “Do mieszkańców byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego” (Buvusios Lietuvos Didżiosios Kunigaikstystes gyventojams) zapowiedział: “Chcę dać wam możność rozwiązania spraw wewnętrznych, narodowościowych i wyznaniowych tak, jak sami sobie życzyć tego będziecie, bez jakiegokolwiek gwałtu czy nacisku ze strony Polski”. Obiecał też “otoczenie opieką wszystkich bez różnicy w traktowaniu z powodu wyznania czy narodowości”.

W 1919 r. w Grodnie zawiązała się grupa białoruskich polityków wiążących niepodległość Białorusi z Polską (płk A. Janson, K. Ćwirko-Godycki). Sformowany w tym mieście 1. białoruski pułk piechoty został po zajęciu Grodna przez Polaków włączony do polskiego garnizonu (choć później go rozformowano). Po opanowaniu przez wojska polskie Wilna i Nowogródka także większość Rady BRL (w tym Łastowski) opowiada się za współpracą z Polską.[8] 28 lipca 1919 r. Białoruska Rada Wileńszczyzny i Grodzieńszczyzny składa deklarację o potrzebie tworzenia białoruskich oddziałów do walki ze wspólnym wrogiem, w sierpniu do apelu przyłącza się białoruski Tymczasowy Komitet Narodowy w Mińsku.

Naczelnik Państwa 22 października zezwala na tworzenie formacji białoruskich, po czym powstaje Białoruska Komisja Wojskowa (płk H. Konopacki, Rak-Michajłowski, kpt. Kuszel, płk Jakubowski, Aleksiuk, Muraszko, Owsiannik, Pruszyński, kpt. Jakubecki) z siedzibą w Mińsku. Jednostka białoruska formuje się pod komendą płk. Konopackiego (a od 21 maja mjr. J. Tunguz-Zawiślaka) – najpierw w Słonimiu, potem w Baranowiczach. Zwerbowanych zostaje 150 (wg innych źródeł kilkuset) ochotników, w lutym pułk otrzymuje zgodę na przyjmowanie oficerów i szeregowych narodowości białoruskiej służących w Wojsku Polskim. Na skutek opieszałości Ministerstwa Spraw Wojskowych kształcenie kadry rozpoczęto dopiero od 1 kwietnia 1920 r. Ożywienie akcji werbunkowej nastąpiło na kilka tygodni przed ofensywą bolszewicką.

W czasie kampanii 1920 r. niespełna stuosobowy oddział białoruski walcząc razem z jednostkami polskimi, cofał się pod Warszawę, a następnie uczestniczył w zwycięskiej kontrofensywie.[9] W połowie grudnia jednostka białoruska skierowana została do Łodzi. Ostateczna demobilizacja została przeprowadzona w maju 1921 r. (choć oficerom i żołnierzom pozostawiono prawo wstąpienia do WP). Przez cały okres wspólnej walki otrzymywali żołd i zaprowiantowanie na zasadach obowiązujących w Wojsku Polskim.

Nie zakończyło to jednak białoruskiej epopei. Zaraz po zakończeniu walk polsko-bolszewickich w zajętych przez Armię Czerwoną okolicach Mińska i Słucka wybuchły bunty. W Słucku, korzystając z poparcia polskiej 4. Armii, powstał pod kierownictwem Arseniusza Pawlukiewicza Białoruski Komitet Narodowy. Jego siłę zbrojną stanowiła 1. słucka brygada strzelców, która miała liczyć 1100-1200 żołnierzy. Rozlokowana w strefie neutralnej na początku grudnia 1920 r., podjęła ona działania przeciw bolszewikom, ale została pobita i zmuszona do przejścia na polską stronę frontu.

Z wycofujących się na polską stronę partyzantów formowano tzw. drużyny robocze, z tych zaś rekrutowały się grupy dywersyjne przerzucane przez granicę. Liczyły one w lutym 1921 r. 1559 ludzi, na ich czele stali m.in. mjr Michał Szklarowski, por. Tymoteusz Chwiedoszczenia i kpt. Powerzak. Najliczniejszym zgrupowaniem partyzanckim, znanym jako “Zielony Dąb”, dowodził ataman Wiaczesław Adamowicz. Rozwiązano je w kwietniu 1921 r.[10]

Osobną kartę zapisały oddziały Bułaka-Bałachowicza. Pochodzący z Wileńszczyzny Stanisław Bułak-Bałachowicz zaczął swą wojskową karierę w 1915 r. jako ochotnik armii rosyjskiej. Po rewolucji był przez pewien czas bolszewickim partyzantem, ale potem przystał do “białej” armii Judenicza, dowodząc tam grupą “białoruską” w sile około 1000 ludzi.[11] Po rozbiciu Judenicza, oddział Bałachowicza przybywa z Łotwy do Polski (w marcu 1920 r.), rozlokowując się w Brześciu Litewskim. Autorytet Bałachowicza uznawały partyzanckie oddziały “zielonych” działające na tyłach bolszewików na Białorusi. Pod swoją komendą ma około 1000 piechoty i 400 kawalerzystów. Według gen. Władysława Sikorskiego, bałachowcy używają nazwy Białoruska Armia Narodowa, Zbigniew Karpus uważa jednak, że była to formacja “wielonarodowościowa ze zdecydowaną przewagą elementu rosyjskiego”.[12] W końcu sierpnia 1920 r. Bałachowicz uznał zwierzchnictwo Rosyjskiego Komitetu Politycznego.

W czasie ofensywy sowieckiej dywizja Bałachowicza osłaniała nad Wieprzem zgrupowanie Wojska Polskiego, którego uderzenie rozpoczęło polską kontrofensywę. W końcu września Odrębna Armia Sprzymierzona (taką nazwę noszą teraz bałachowcy) odważnym atakiem opanowuje Pińsk, biorąc do niewoli 2500 czerwonoarmistów. Odwaga bałachowców idzie jednak w parze z niekarnością i okrucieństwem – tylko w Kamieniu Koszyrskim wyrżnęli oni 600 Żydów; gwałty i grabieże były na porządku dziennym.

Po podpisaniu preliminariów pokojowych Bałachowicz postanowił kontynuować walkę, i to niezależnie od Rosyjskiego Komitetu Politycznego. Na początku października 1920 r. liczebność bałachowców sięga (dzięki werbowaniu jeńców i dezerterów z Armii Czerwonej) 16,3 tys. osób. Zgrupowanie liczy też na wsparcie partyzanckich grup “Zielonego Dębu”. 17 października Bałachowicz wkracza do Pińska, gdzie ogłasza swoje oddziały Ludową Rosyjską Armią Ochotniczą. 6 listopada uroczyście proklamuje w Turowie utworzenie niepodległej Republiki Białoruskiej, nazajutrz opuszcza terytorium Polski. 16 listopada ogłasza się w zajętym Mozyrzu Naczelnikiem Państwa Białoruskiego. Pod naporem sowieckim bałachowcy muszą się jednak wycofać, ich niedobitki przekraczają granicę Rzeczpospolitej na przełomie listopada i grudnia. Jego oddział został internowany a on sam osiadł w swym majątku na Wileńszczyźnie.[13]

Na Białorusi jednak bolszewicy skłonni byli do ustępstw. W czasie rozmów pokojowych negocjator radziecki Joffe zaoferował więc Polsce całą etnograficzną Białoruś. Propozycja ta została jednak odrzucona z “niepohamowaną furią” (jak napisał Pobóg-Malinowski) przez endeckiego przewodniczącego delegacji polskiej S. Grabskiego. Endecy stali na pozycjach tzw. “linii Dmowskiego”, mającej zapewnić narodowy charakter odrodzonej Rzeczpospolitej.

Inni
Spośród narodów Dawnej Rzeczpospolitej zabrakło we froncie antybolszewickim tylko Litwinów. Rząd litewski (Taryba) powstał pod egidą niemieckich sił okupacyjnych i prezentował konsekwentnie stanowisko niechętne Polsce. Koła polonofilskie na Litwie usiłowały przy poparciu POW w sierpniu 1919 r. dokonać przewrotu, by obalić proniemiecki gabinet Sleżevicziusa i stworzyć wspólny front wraz z sąsiadami; wykrycie spisku jeszcze bardziej usztywniło stanowisko rządu litewskiego. Tzw. “dywizje litewsko-białoruskie” sformowane zostały wprawdzie przez mieszkańców Wielkiego Księstwa Litewskiego, byli to jednak na ogół etniczni Polacy. Ostatnią próbę wskrzeszenia Wielkiej Litwy podjął gen. Lucjan Żeligowski, gdy w październiku 1920 r. powołał państewko o nazwie “Litwa Środkowa”. Nie znalazło to jednak zrozumienia ani wśród polskiej ludności Wileńszczyzny, która w wyborach poparła bezwarunkowe wcielenie swego kraju do Polski, ani wśród Litwinów.[14]

Ramię w ramię z Polakami walczyli też przeciw bolszewikom historyczni przeciwnicy Rzeczpospolitej. Tatarzy Krymscy już w maju 1919 r. zapewniali, że pragną być “wiecznym sojusznikiem Polski”, w rok później zwrócili się do Polski o przejęcie mandatu nad Krymem. Krok dalej postąpił Centralny Komitet Tatarów Polski, Litwy, Białorusi i Ukrainy, który zimą z 1919 na 1920 r. zaangażował się w tworzenie Pułku Tatarskiego Ułanów im. Mustafy Achmatowicza.[15] Dowódcą tej jednostki nawiązującej do tradycji XVII-wiecznych Lipków i Czeremisów został oficer tatarskiego pochodzenia – gen. Aleksander Romanowicz. W marcu 1920 r. zaczęto formować w Wilnie szwadron zapasowy pułku tatarskiego, składający się wyłącznie z polskich i rosyjskich muzułmanów. Szeregi pułku zasiliło też 232 muzułmanów kaukaskich – jeńców z armii rosyjskiej. W ten sposób muzułmanie zaczęli dominować w jednostce, co znalazło odbicie w jej charakterystycznym, “orientalnym” umundurowaniu.

Wśród konnych formacji, które poprzedzały główne siły polskie wkraczające 25 kwietnia na ziemie ukraińskie pod władzą sowiecką, znalazł się Pułk Tatarski w składzie 7. Brygady Kawalerii gen. Romanowicza. Brał on udział w walkach w rejonie Malina, wkroczył (jako pierwszy) do Kijowa, potem osłaniał odwrót pod Rotyczami, Stracholesiem, Suchołuczem, Midwinem, Djabłowiczami, Hornostajpolem, Gubinem, Złodziejówką, Bohdanami... Po bitwie pod Harbutowem w pułku pozostało jedynie 90 ludzi zdolnych do walki. W sierpniu Tatarzy bronili Płocka, jednak w następnym miesiącu jednostka została rozformowana – uzupełniania Polakami straciła swój etniczny charakter. Wspomnijmy tu o jeszcze jednej formacji – Dywizjonie Muzułmańskim pod komendą Azera, pułkownika Bohajedyna Emira Hassana Chursza; składał się on głównie z mieszkańców Kaukazu. Jednostki kaukaskie walczyły m.in. na Wileńszczyźnie i w obronie Zamościa.

Polskę wspierali przeciw bolszewikom również Rosjanie. Jeszcze w 1919 r. w Dywizji Podlaskiej gen. Listkowskiego pojawiła się Rosyjska Ochotnicza Drużyna Oficerska, nieco później Piński Batalion Ochotniczy. Udział Rosjan nabrał jednak rozpędu dopiero w 1920 r., gdy przedstawiciele demokratycznej opozycji rosyjskiej Sawinkow i Czajkowski przybyli do Warszawy. Zawrzeć mieli z Piłsudskim porozumienie: Rosja wyrzeka się granic z 1914 a Polska z 1772 r., o losie Litwy i Białorusi zadecyduje plebiscyt, Ukraina pozostanie suwerenna. W maju 1920 r. pod kierunkiem Sawinkowa w Warszawie postał Rosyjski Komitet Polityczny (Dymitr Fiłosofow, Aleksander Dickhof-Derenthal, potem też Bułak-Bałachowicz), który w lipcu zaczął tworzyć swoje oddziały pod nazwą Russkaja Narodnaja Dobrowolczeskaja Armia – Rosyjska Ludowa Armia Ochotnicza. Dowódcami RNDA byli kolejno gen. Glazenapp, potem gen. Boboszko, wreszcie gen. Peremykin. Po podpisaniu porozumienia pokojowego, Rosjanie postanowili przebić się do Wrangla, by tam kontynuować walkę. 12 października 3 rosyjskie dywizje (w sumie 8649 ludzi) przekraczają granicę, ale pod naciskiem Armii Czerwonej już w nocy 20/21 października wracają do Polski, gdzie zostają internowane. Sawinkow, choć jesienią 1921 r. musiał Polskę pod naciskiem Sowietów opuścić, nie żywił urazy. Pisał o polskiej pomocy: “żebrak pomógł rozbitkowi, nędzarz oddał koszulę nagiemu”.

Wyraźną odrębność zachowywali tu Kozacy Dońscy i Kubańscy, wśród których żywe były tendencje separatystyczne wobec Rosji. Przez cały okres trwania walk na polską stronę przechodziły duże grupy Kozaków z Armii Konnej Budionnego: 31 maja 3. brygada dońska, 20 czerwca 59. pułk orenburski, 20 lipca 1. pułk kubański, 18 sierpnia pułk im. Trockiego, 9 września pułk kozaków uralskich... Łącznie Polskę wsparło 6-7 tys. Kozaków. Uformowali oni kilka jednostek, z których największymi były brygada dońska esauła Aleksandra Salnikowa (900 ludzi) i Wolna Dywizja Kozacka esauła Wadima Jakowlewa (1500-1700 ludzi). Ich celem był wolny Don i Kubań (działały wówczas rządy tych kozackich republik), jednak rozejm przekreślił te dążenia. O ile oddział Salnikowa związał się wojskowo z rosyjską 3. armią Peremykina, o tyle Jakowlew wybrał sojusz z URL. Ostatecznie Kozacy podzielili los swych sojuszników.

Nie zapominajmy wreszcie o żołnierzach narodowości żydowskiej walczących w szeregach Wojska Polskiego. Nie chodzi tu wyłącznie o poborowych – Żydzi stanowili 10% ruchu strzeleckiego a 4-5% składu Legionów. Działający w II Rzeczpospolitej Związek Żydów Uczestników Walk o Niepodległość Polski liczył 6750 członków. Gdy do tego dodamy fakt, że w 1920 r. przedstawiciele mniejszości niemieckiej w Sejmie jednoznacznie opowiadali się po stronie Polski, jasnym stanie się, że wszystkie “dzieci Rzeczpospolitej” pospieszyły w jej obronie.

***
...Program odbudowy przedrozbiorowej Rzeczpospolitej przekreślił traktat ryski. Władysław Pobóg-Malinowski wypowiadał się o nim w mocnych słowach: “Wszechwładny Sejm rękoma Grabskiego pogrzebał w Rydze nie tylko sprawę niepodległości ukraińskiej. Traktat preliminaryjny bezwzględnie i brutalnie deptał tradycję, która od czasów Kościuszki, przez cały wiek XIX, wołała nie tylko o wolność i niepodległość, ale też o całość przedrozbiorowej Rzeczypospolitej. Deptał nie mniej brutalnie starszą jeszcze tradycję W. Ks. Litewskiego - stawał się krzyżem, przez ręce polskie wzniesionym nad grobem wielkiej przeszłości narodowej. Odrzucając staropolską zasadę współżycia ‘wolnych z wolnymi, równych z równymi’ - przeciwstawiał jej z pruskich i moskiewskich wzorów wyległe hasło ‘asymilacji w ramach państwa narodowego’...”.

Próbą nawiązania do tej tradycji był tzw. prometeizm, inspirujący pod hasłem “za Waszą wolność i naszą” ruchy narodowe Ukrainy, Białorusi, Kaukazu... II Rzeczpospolita w konstytucji marcowej zobowiązywała się też wobec mniejszości do zachowania ich “mowy i właściwości narodowych” – choć realizacja tych zapisów pozostawiała wiele do życzenia.

Mimo to wśród działaczy mniejszościowych nie brakowało lojalistów. Na Zachodniej Ukrainie działały np. prorządowe ugrupowania Ruska Organizacja Włościańska i Ukraińskie Zjednoczenie Wołyńskie (utworzone w 1931 r. przy poparciu wojewody wołyńskiego Józewskiego, próbującego zjednywać Ukraińców tolerancyjną polityką). W 1939 r. w obliczu hitlerowskiego zagrożenia ukraińscy socjaldemokraci (USDP) i petlurowcy (UNR) wzywają do obrony Rzeczpospolitej, potem też przyłącza się do tego apelu główna partia ukraińska UNDO i duchowy przywódca galicyjskich Ukraińców metropolita Szeptyćkyj. Już po napaści marszałek Mudryj złożył w sejmie deklarację lojalności Ukraińców a Szeptyćkyj przed śmiercią miał mówić: “Przypilnujcie, abyśmy pozostali przy Polsce”.
Jarosław Tomasiewicz

Dziękuję p. Tadeuszowi Olszańskiemu za cenne uwagi do tego artykułu – autor.


--------------------------------------------------------------------------------

[1] Zignorowała go jednak Ukraińska Armia Halicka (UHA), która w listopadzie weszła w sojusz z “białymi” Rosjanami Denikina (Petruszewycz myśli o niepodległości samej tylko Galicji w sojuszu z carską Rosją). W styczniu 1920 r. UHA dokonała zresztą kolejnej wolty przechodząc na stronę bolszewików.

[2] Już w sierpniu 1919 r. w obozach internowania wydzielano jeńców z Naddnieprza

[3] Na stronę URL przeszły też dwie z trzech galicyjskich brygad Armii Czerwonej, zostały one jednak internowane przez Polaków.

[4] Warto wspomnieć, że był wśród nich także I Zaporoski Oddział Lotniczy i kureń marynarki ukraińskiej.

[5] Niektórzy wstępują w szeregi Wojska Polskiego, np. płk Pawło Szandruk został dowódcą 18. pułku piechoty w Skierniewicach.

[6] Sam zamachowiec wyjaśniał swój czyn zemstą za pogromy Żydów dokonywane przez Ukraińców, koła ukraińskie twierdziły, że Schwartzbardt był agentem sowieckiej bezpieki.

[7] Proszę zwrócić uwagę: zgodnie z programem “krajowców” – w granicach dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego

[8] Jednak już w grudniu 1919 r. we władzach BRL dochodzi do rozłamu: komunizująca lewica z Łastowskim protestuje przeciw polskiej okupacji, natomiast Rada Najwyższa z Antonim Łuckiewiczem reprezentuje orientację antyradziecką i propolską.

[9] Warto dodać, że wg raportu kontrwywiadu 4. Armii WP z czerwca 1920 r. Białorusini z Mińszczyzny deklarowali solidarność z Polakami i chęć walki przeciw bolszewikom.

[10] Ale jeszcze w czasie wyprawy Żeligowskiego w Słucku miał powstać niezależny rząd białoruski z Aleksiukiem na czele na czele.

[11] Cudzysłów jest tu konieczny, gdyż pośród jego żołnierzy Białorusini stanowili 20%. Tym niemniej już w styczniu 1920 r., przebywając na terytorium Łotwy, Bułak-Bałachowicz nawiązał kontakt z misją Białoruskiej Republiki Ludowej.

[12] Także Józef Piłsudski zachowywał sceptycyzm wobec Bałachowicza mówiąc: “on dziś Rosjanin, jutro Polak, pojutrze Białorusin, a następnego dnia - Murzyn”.

[13] Bułak-Bałachowicz dał o sobie słyszeć jeszcze w latach 1936-39, gdy walczył w Hiszpanii przeciw republikanom.

[14] Odmiennie postępowali natomiast mieszkańcy dawnych Inflant – Łotysze, którzy w grudniu 1919 r. i styczniu 1920 r. współdziałali Wojskiem Polskim walcząc o Dyneburg.

[15] Decyzję w tej sprawie podjął Piłsudski już w styczniu 1919 r., ale początkowo tatarski pułk konny nie miał etnicznego charakteru.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: piątek, 5 lutego 2010, 17:33 
Général de Division

Dołączył(a): czwartek, 10 września 2009, 01:58
Posty: 3039
Lokalizacja: Szczecin
Cytuj:
the Crimean Republic's motion at the League of Nations (May 17, 1920) that Crimea be made a protectorate of Poland.[12]

http://en.wikipedia.org/wiki/Prometheism

Tak, Tatarzy krymscy chcieli być polskim terytorium madatowym albo protektoratem nadanym z ramienia Ligi Narodów. :cool:
Województwo krymskie.
Polska flota czarnomorska. ^^

Pamiętajmy też o Gruzinach:
http://en.wikipedia.org/wiki/Polish&#82 ... n_alliance



A tak na smutno, to w Rydze zdradziliśmy najwierniejszych naszych sojuszników, wbrew konwencji warszawskiej... ehh....

_________________
http://umpapas.blogspot.com/

Choć słońce skrył bojowy gaz / Choć żołdak pławi się w rozbojach
Wciąż przed upadkiem chroni nas / Zbroja


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: piątek, 5 lutego 2010, 22:33 
Colonel Général
Avatar użytkownika

Dołączył(a): czwartek, 22 grudnia 2005, 15:40
Posty: 34102
Lokalizacja: Warszawa
Tyle, że z wojną na wschodzie było wtedy (chyba) tak, że równie dobrze mogło "wyjść" bardziej na stronę bolszewicką. Tak, że można było postawić to co ugraliśmy w wyniku "Cudu nad Wisłą" i wygrać bądź stracić. Tutaj piszesz o perspektywach co by było, gdybyśmy wygrali, ale Kijów wcześniej też zajęliśmy, a potem trzeba się było z niego wynosić. Z dalszą ofensywą być może też byłoby tak, że w pewnym momencie karta by się odwróciła i wtedy kto wie gdzie bolszewicy by się zatrzymali, czy przypadkiem nie dalej na zachód, co przełożyłoby się ostatecznie na nasze granice w międzywojniu.

_________________
Panie, weźcie kości w rękę i wyobraźcie sobie, że gracie z królem Kastylii, i rzucając je na stół zdajecie wszystko na los bitwy. Jeśli dopisze wam szczęście, zrobicie najlepszy rzut, jaki kiedykolwiek uczynił król na ziemi; a jeśli rzut wam się nie powiedzie, inaczej nie odejdziecie z gry, jak z honorem.

Gil de Osem do króla Portugalii Jana I Dobrego przed bitwą pod Aljubarrotą (14.VIII.1385)


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: piątek, 5 lutego 2010, 22:38 
Major en second
Avatar użytkownika

Dołączył(a): czwartek, 22 grudnia 2005, 16:06
Posty: 1123
Lokalizacja: Białystok
Zarówno armia jak i polskie społeczeństwo były przeciwne dalszej wojnie. Osiągneliśmy w miarę korzystne granice na wschodzie i obroniliśmy niepodległość-więcej zrobić się nie dało. A ten cały prometeizm to bardzo szkodliwa fantasmagoria-czy mieliśmy prowadzić wojnę na wyniszczenie z Rosją Radziecką -to było jesienią 1920 r dla nas nie do wygrania...W obronie kogo -20 tysięcy żołnierzy Petlury?Bałachowców,Sawinkowa? Wolne żarty. A sojusz Z Gruzją-równie dobrze można było go zawrzeć np z Haiti. Prometeizm z "realpolitik" nie miał wiele wspólnego, był często zbiorem pobożnych życzeń (np federacja z Litwą).


Ostatnio edytowano piątek, 14 grudnia 2012, 14:56 przez viking, łącznie edytowano 1 raz

Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: wtorek, 9 marca 2010, 17:29 
Chef d'escadron
Avatar użytkownika

Dołączył(a): czwartek, 22 grudnia 2005, 19:51
Posty: 1003
Lokalizacja: Kraków
viking napisał(a):
Zarówno armia jak i polskie społeczeństwo były przeciwne dalszej wojnie. Osiągneliśmy w miarę korzystne granice na wschodzie i obroniliśmy niepodległość-więcej zrobić się nie dało. A ten cały prometeizm to bardzo szkodliwa fantasmagoria-czy mieliśmy prowadzić wojnę na wyniszczenie z Rosją Radziecką -to było jesienią 1920 r dla nas nie do wygrania...W obronie kogo -20 tysięcy żołnierzy Petlury?Bałachowców,Sawinkowa? Wolne żarty. A sojusz Z Gruzją-równie dobrze można było go zawrzeć np z Haiti. Prometeizm z "realpolitik" nie miał wiele wspólnego, był często zbiorem pobożnych życzeń (np federacja z Litwą).


W realiach 1945:
Zarówno armia jak i brytyjskie społeczeństwo były przeciwne dalszej wojnie. Osiągneliśmy w miarę korzystne granice na wschodzie i obroniliśmy niepodległość-więcej zrobić się nie dało. A ten cały prometeizm to bardzo szkodliwa fantasmagoria-czy mieliśmy prowadzić wojnę na wyniszczenie ze Związkiem Radzieckim -to było w 1945 r dla nas nie do wygrania...W obronie kogo - 100 tysięcy żołnierzy Andersa i Maczka? Wolne żarty. :?

_________________
Autorze! Nie zmuszaj gracza do powtarzania historycznych błędów - pozwól mu robić własne.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: środa, 10 marca 2010, 12:18 
Major en second
Avatar użytkownika

Dołączył(a): czwartek, 22 grudnia 2005, 16:06
Posty: 1123
Lokalizacja: Białystok
W 1944/45 r. to też były "realia"- gdyby polski rząd w Londynie i KG AK http://wachlarz.strefa.pl w porę je "ogarnęli" to może przynajmniej nie byłoby hekatomby o nazwie Powstanie Warszawskie, ani mydlenia ludziom oczu o "III wojnie światowej", co zaskutkowało min. walką zbrojną w latach 44-53. (chociaz to o wiele bardziej złożony problem)

Wracając do meritum-czy Polska miała potencjał by prowadzić z Sowietami wojnę na wyniszczenie? Bylismy przecież w dużej mierze zależni od dostaw zachodnich ...zmęcznie kraju wojną miało także znaczenie-czy nam sie to podoba czy nie.

No i jakie poparcie na Ukrainie miał Petlura-pomimo olbrzymiego sukcesu jakim było zajęcie Kijowa ilu nowych ochotników wcielono do armii URL? Trudno wymagac bysmy w tamtych realiach od podstaw budowali Ukraińcom państwowość. Zrobiono wszystko co można było zrobić-nawet juz po rozejmie pozwoliliśmy wykorzystać armii URL i bałachowcom teryrorium Polski do akcji "narodowo-wyzwoleńczej" z marnym niestety dla nich skutkiem.


Ostatnio edytowano wtorek, 29 lipca 2014, 14:55 przez viking, łącznie edytowano 2 razy

Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: środa, 10 marca 2010, 12:52 
Général de Brigade
Avatar użytkownika

Dołączył(a): środa, 7 października 2009, 12:40
Posty: 2148
Lokalizacja: Warszawa
Petlura i Bałachowicz byli skończeni. Nie udało im się porwać społeczeństw do walki, wiec ich walka była jeszcze w czasie wojny skazana na niepowodzenie.
Petlura był postrzegany przez większość Ukraińców jako polska marionetka, a i zachowanie jego wojsk wśród ludu poparcia mu raczej nie zwiększyło.

Dalsza wojna byłaby marnotrawstwem zarówno pieniędzy jak i ofiar dla nieosiągalnych celów.

_________________
Ba'tki Machny wspomnij czasy
Gdy do walki brak ci sił
Jak na stepach Ukrainy
Białych i czerwonych bił!
_____________________
www.polewalki.blogspot.com


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: czwartek, 11 marca 2010, 12:10 
Kapitan
Avatar użytkownika

Dołączył(a): wtorek, 10 lipca 2007, 23:36
Posty: 825
Lokalizacja: Zduny
Cisza napisał(a):
Petlura był postrzegany przez większość Ukraińców jako polska marionetka,

Dziś jest uznawany za bohatera:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Gruzi%C5%8 ... ontraktowi


Ostatnio edytowano czwartek, 1 stycznia 1970, 02:00 przez toldo, łącznie edytowano 2 razy

Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: czwartek, 11 marca 2010, 12:16 
Général de Brigade
Avatar użytkownika

Dołączył(a): środa, 7 października 2009, 12:40
Posty: 2148
Lokalizacja: Warszawa
toldo napisał(a):
Cisza napisał(a):
Petlura był postrzegany przez większość Ukraińców jako polska marionetka,

Dziś jest uznawany za bohatera:


Z uznawaniem za bohaterów to na Ukrainie nie jest tak prosto. Większość znanych postaci z historii tego kraju (z panem z mojego awatara włącznie) jest przez część społeczeństwa uważanych za bohaterów, a przez część za bandytów.

Niemniej jak by nie było dzisiaj w roku 1920 Petlura nie był zbyt popularny.

_________________
Ba'tki Machny wspomnij czasy
Gdy do walki brak ci sił
Jak na stepach Ukrainy
Białych i czerwonych bił!
_____________________
www.polewalki.blogspot.com


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł:
PostNapisane: poniedziałek, 4 października 2010, 21:05 
Enfant de troupe

Dołączył(a): czwartek, 11 października 2007, 23:22
Posty: 2
Cytuj:
Polskę wspierali przeciw bolszewikom również Rosjanie. Jeszcze w 1919 r. w Dywizji Podlaskiej gen. Listkowskiego pojawiła się Rosyjska Ochotnicza Drużyna Oficerska, nieco później Piński Batalion Ochotniczy.

W ataku na Pińsk w marcu 1919 uczestniczyła legia rosyjska czy to ta sama formacja co Rosyjska Ochotnicza Drużyna Oficerska. Ktoś może wie?


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Wschodni sojusznicy armii polskiej w wojnie 1920 roku
PostNapisane: środa, 22 czerwca 2011, 02:25 
Kapitan
Avatar użytkownika

Dołączył(a): wtorek, 10 lipca 2007, 23:36
Posty: 825
Lokalizacja: Zduny
Znalazłem kilka info o wschodnich sojusznikach Polski:

Białoruski Oddział - ok. 100, rozw. pod koniec czerwca 1919r., kiedy liczyła ok. 500 żołnierzy,

Ukraińska Republika Ludowa - 795 oficerów, 5234 żołnierzy, 15 dział i 92 działa (stan na 25 kwietnia 1920r.),

3 armia rosyjska gen. Borysa Peremykina - 734 oficerów, 2577 żołnierzy, 321 koni,

Batalion Rosyjski przy 9 DP (luty - wrzesień 1919r.) - 1116 żołnierzy i oficerów,

Kozacy (brygada kozacka esauła Aleksandra Salnikowa, brygada kozacka esauła Wadima Jakowlewa) - ok. 15 000,

Samodzielna Brygada Kozaków Dońskich (Aleksandr Salnikow) - 30 oficerów i 424 żołnierzy oraz 7 km i 4 działa (pocz. sierpnia 1920r.), 36 oficerów i 539 żołnierzy oraz 7 km i 4 działa (koniec sierpnia 1920r.) później dołączyło do nich 351 kolejnych Kozaków,

Oddział Rosyjski gen. Piotra von W. Głazenappa (Glasenappa) - ok. 5000 żołnierzy i oficerów,

Oddział gen. Stanisława Bułak-Bałachowicza (Polacy, Rosjanie, Estończycy, Litwini, Łotysze, Białorusini) - ok. 800 , w sierpniu 1920r. ok. 2600.


Góra
 Zobacz profil  
 
 Tytuł: Re: Wschodni sojusznicy armii polskiej w wojnie 1920 roku
PostNapisane: czwartek, 1 marca 2012, 19:45 
Sous-lieutenant
Avatar użytkownika

Dołączył(a): niedziela, 19 września 2010, 12:02
Posty: 353
Lokalizacja: Chrzanów, Małopolska
No mówiąc o bohaterach ukraińskich nie warto wszystkich ich do jednego worku wrzucać. Są dyskusje co do Bandery i UPA, ale co do takich ludzi jak Petlura i ogólnie wszystkich kto był związany z ruchem niepodległościowym to raczej nie ma tu żadnych pretensji do tych ludzi. Każdy kraj musi sobie mieć swoich bohaterów... dla Ukraińców tamci najbardziej pasują, bo społeczeństwa nie skłócają.

Natomiast mówiąc o tym czy były możliwości na wygraną z bolszewikami czy nie było, pewnie że były szanse. Nie bez wsparcia zachodu ale były. Wy nie bierzecie pod uwagę dyskutując tu nic oprócz stanu waszej armii i waszego kraju w 20 roku. Czemu Wy myślicie, że Armia Czerwona była w jakiejś lepszej kondycji, czy że Rosja była w lepszej kondycji. Wręcz przeciwnie... stan gospodarki wynosił nie wyżej 10% tego co było przed wojną. Oprócz tego liczne powstania chłopskie po całym kraju często potężne. Tam był chaos kompletny i jeżeli kiedyś Rosję dało by się pokonać, to właśnie wtedy.

_________________
to jest jakijś błąd że się urodziłem w XX wieku...

http://oldguard.ucoz.com/


Góra
 Zobacz profil  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 14 ] 

Strefa czasowa: UTC + 1 [ DST ]


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Skocz do:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group. Color scheme by ColorizeIt!
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL


Informacja o ciasteczkach
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji świadczonych usług. Jeśli nie akceptujesz tego faktu prosimy o opuszczenie tej strony.